154

آدم وقتی تصمیم می گیرد دری را باز کند و برود آدم شجاعی است یا ترسو؟
هروقت می خواهم در را باز کنم و بروم به این مساله فکر می کنم!
درست مثل تمام این یک ماه که فکر می کنم زندگی ای را رها کنم و بروم.
یک زمانی بود که فکر می کردم باید ایستاد و جنگید. هنوز هم گاهی از این فکرها می کنم، اما خب بیشتر وقت ها با خودم می گویم: این تمام چیزی است که از دنیا می خواستی؟ این حجم از سردی و کرختی؟ این حجم خاکستری که هی فرو می رود توی گلویت و چشم هایت را می سوزاند؟ و جوابم مشخص است! این زندگی من را راضی نمی کند! این عشق نصفه نیمه. این شادی مقطعی. این هیجانات زودگذر . این راضی شدن به حداقل ها. نشستن و خیره شدن به بازی. بازی ای که هی کش می آید و هی صبوری ات را می خواهد .
آدم وقتی تصمیم می گیرد دری را باز کند و برود آدم شجاعی است یا ترسو؟
هیچوقت جوابی برای این سوال ندارم.